Go Go Go With The Flø

Flø skuffar deg aldri, 

særleg ikkje når véret er som i dag,

med 18 grader og berre ørlite vind på dei høgste toppane,

så om du parkerer bilen ved bommen,

og traskar grusvegen fram mot Brørevatnet,

før du skråar vestover mot kvia ved foten av Snellelida,

og ser at Svartevatnet lagar eit slags hjarte

mot havet,

og sidan fylgjer råsa mot Smørkinna,

slik at du får sjå kva denne øya 

(og kanskje også menneska som bur her)

er laga av,

altså lyng og stein og lyng,

hamnar du til slutt på Veten,

som framleis viser kva funksjon dette fjellet hadde

som varslingssentral for ufred

i kanskje meir enn 800 år,

sidan vetane langs kysten ikkje var vardar,

men ringmurar med véd, 

klare til å tennast

om den rette meldinga kom,

med ei fenomenal utsikt

frå Kjerringa på Stad i sør

til Skulen og Hildrehesten

og jamvel øyane i Ytre Romsdal i nord,

 noko som skulle prove

at Flø både var 

og er

eit sentrum,

ikkje berre for kunst og motar og det som er att

av landbruk 

på denne øya 

som vikingane kalla Hod,

men eit spetakulært utkikspunkt

mot leia,

gjerne med stor L,

sjølve vegen mot nord,

denne retninga som har gitt landet vårt namn,

slik at vi trygt kan seie

Go With The Flø,

Go, Go, Go,

særleg på ein fredagskveld

i slutten av august.

Mettemaritråsa over Hareidlandet

For å markere kronprinsessa sin førtiårsdag den nittande august,

gjekk eg Hareidlandet på tvers
i sol og regn.



Den royale råsa startar i Indredalen

og passerer rikeleg med røsslyng
på vegen opp mot toppen av Snellelida,

der ein kan sjå sørvestover mot Runde
og mange av dei andre forblesne (men akk, så lukkelege) 
øyane i Ulstein og Herøy.

Etter Rypdalsvatnet

skråar ho utover mot Skolma,
med store sjansar for så mykje vind og regn
at det blir uråd å ta bilete,
og etterpå ned mot Ytreflødalen,
med fin sikt mot fjellet Lesten
på Gøyna,
eit kjent og kjært méd for fiskarbøndene,
ein gong bautande inn frå havet

med fisk i alle rom. 

Bak ein stein ved elva
møtte eg nokre lyse og fagre jenter
i sin beste alder.
Ingen av dei var henne.

Men kven veit,

ein vakker dag kjem kanskje kronprinsessa
vandrande over Turrlyngheiane
eller langs Skinnalivatnet,
frå aust mot vest,
i sol og regn,
som om det var det mest naturlege
i verda.

Mjølkesyrebronsesmak

Med ei vel tøff opning

på firehundremeteren under Veteran-NM

(28 sekund),

vart dei siste to hundre

temmeleg harde

(34 sekund).

Men skøy var det likevel.

Byrkjelo 11.8.2013

Litt internasjonalt

Litt stas er det no sjølvsagt

å kome på trykk 

i det internasjonale litteraturmagasinet Structo.

 Det er den skotske forfattaren Christine de Luca

som har omsett diktet 72 

frå 

kjensla av at det ikkje regnar andre stader enn her (2004)

til shetlandsk,

slik ho også har gjort det med

den islandske forfattaren Adalsteinn Àsberg Sigurdsson

sin tekst

Leiden Heim.

Det er mange flotte tekstar i dette magasinet.

Eg kjenner meg i godt selskap.

http://www.structomagazine.co.uk/

Über allen Gipfeln ist Ruh

Riseselet, Hareid, mot Vartdalsfjella

torsdag 15. august kl 1945.

Über allen Gipfeln 

Ist Ruh',

In allen Wipfeln 

Spürest Du

Kaum einen Hauch;

Die Vögelein schweigen im Walde.

Warte nur! Balde

Ruhest du auch.

JWvG

Store-Rasmus i kjømda

Om alt 
går slik vi trur,
kjem 
Rasmus Rebellen
rundt 
1. september.

Sjå elles:

http://www.samlaget.no/nn-no/forfattarar/o/oeystein-orten.aspx

Å, Ivar

Å
Ivar, du Ivar,
kva leita du etter
då du traska fjørelangs
og bygdimellom
alle desse tusen kilometrane,
var det verkeleg
dei håse orda og surklande lydane
frå alle som hadde gått 
før deg 
med låke ryggar og ringe sko
eller berre dei blyge smila
og grove nevane
som tok i mot deg
då du stod ved grindene
og ville inn,

for utan deg

hadde vi no sloppe

alt dette evinnelege snakket

om kva som eigentleg er 
vårt

og ikkje trengt om 
å sørgje over

alle
venene

som har forlate

oss

(altså språket, 
denne vindskeive fellesskapen
av mold og melodiar)

og 
dermed 
også seg sjølve,

  så vi 

som framleis meinheld i stirren
og kjem snublande etter
(noregsmeistrar

i toskeskap)

 undrar oss

i kor:
korfor korfor korfor
måtte du gå så langt
og så lenge, vi veit no kvar 
det endar 

Endeleg Van The Man

Neste fredag

kjem altså det nordirske rhythm and blues-ikonet 

Van Morrison

til Notodden Bluesfestival.

Eigentleg

blir alle merkelappar på musikken hans

misvisande,

men ei krysning mellom

folkrock, soul og jazz,

ispedd rikeleg med keltiske element

(både tekstleg og musisk),

kan muligens seie noko om kva som ventar

publikum på Brygga om ei veke. 

Blue-eyed soul,
er ein annan freistnad på å skildre særpreget hans,
sidan det er blitt hevda at ingen kvit mann
syng som den tidlegare Them-vokalisten.

Og som scat-songar

er han suveren.

Heilt sidan 
øvingar og konsertar med Hareid Bluesband
 på Fantehuset
for mangeogtrevde år sidan
har eg drøymt om å høyre denne allsidige artisten.
Platene hans er blitt spelte
rimeleg mange gongar, 
for å seie det slik.

Så om alt går etter planen,

får eg endeleg oppleve Van The Man 

LIVE

fredag om ei veke.

Det er visst den einaste konserten utanfor Storbritannia i år.

Eg gler meg.

Dan Brown: Inferno (2013)

Om vi miksar 
Skatten på sjørøvarøya med Hardyguttene
og sidan ristar hypermoderne kunnskap om genteknologi
og ein solid dose religions- og kunsthistorie inni,
før vi til slutt krydrar det heile 
med nokre effektar frå dei siste filmane med James Bond,
kva får vi då?
Jau, til dømes ein ny thriller
frå det amerikanske fenomenet Dan Brown (f 1964),
forfattaren bak hysteriske salssuksessar som 
Engler og demoner (2000) og Da Vinci-koden (2003),
med namnet Inferno.

Tittelen denne gongen spelar sjølsagt på helvetet 

(eller kanskje er det den evige fortapinga, for kva er eigentleg skilnaden)

i Den guddomelege komedie,

Dante Alighieri si fantastiske reiseskildring 

gjennom dei tre dødsrika

(som også er ein søt hemn over dei politiske motstandarane

hans etter landsforvisinga frå heimbyen Firenze).

Og berre for å seie det med ein gong:

Eg har verkeleg sansen for denne romanen,

som har enkelte tematiske mollharmoniar i seg
som kanskje finn gjenklang i både George Orwells 1984 

og Aldous Huxleys Brave New World.

Om ein kjøper premissane for sjangeren,

er denne teksten både spennande, underhaldande,

tankevekkjande og - ikkje minst - lærerik.

For jakta på forfattaren Dante si dødsmaske 

og den svikefulle dogen Enrico Dandalo sin gravstein

fører oss gjennom store delar av Firenze og Venezia

sine kunstnariske og arkitektoniske herlegdomar

og heilt til dei surklande grottene under kyrkjemoskéen 
Hagia Sofia  i Istanbul,

der spenninga (kanskje) blir utløyst.

Helten er den same som sist:

Kryptolog og kunsthistorieprofessor

Robert Langdon frå USA.

Og det er sanneleg ei heseblesande reise han tek oss med på,

med kjende danbrownske ingrediensar som kunsttjuveri, 
forfylgjarar med licence to kill, bestialske avrettingar og oppfinnsame variantar av dei sju dødssyndene,

der heltar blir skurkar

og sidan heltar igjen,

men med ein uvanleg alvorleg undertone:

Trugsmålet om planeten sin undergang.

Den malthusianske katastrofen.

Overbefolkninga av jordkloten.

Så spørst det kva som representerer sjølve infernoet:

Utløysinga av pesten

(representert ved eit virus som kan endre vårt DNA
 og gjere ein tredjedel av oss ufruktbare)

eller benektinga av det faktumet
at ei overbefolkning 
(med alle dei fryktelege konsekvensane denne kan føre med seg)
faktisk KAN skje?

Rasmus kjem snart

Etter meir enn eitt års lesing,
 nesten to års skriving,
elleve utkast (det fyrste for hand),
to runder med språkvask 
og endeleg tre omgangar med korrektur,
ser det altså ut til at romanen
Rasmus Rebellen vil sjå dagslyset
i byrjinga av september.

Så får vi sjå

om nokon

vil kjenne seg att

i landskapet 

utanfor stoveglaset

eller inne 

i oss sjølve.

ROMA AMOR

No har eg vore like mange gongar 

(men ikkje dagar) 

i Roma som Bjørnson,

 så kvifor ikkje starte tilbakeblikket i parken på Monte Pincio,

 målet for den store

(men truleg meir og meir kortpusta)

diktaren sin daglege spasertur frå Piazza Barberini,

som ikkje ligg så langt frå Trevi-fontena,

som framleis trollbitt folk langt inn i dei lumre kveldane,

før vi vender nasen mot Vatikanet

og helsar på ein gamal gresk lærarkollega,

som under dei flottaste himlingar

vaktar om pavane sin næraste omgangskrins,  

som til dømes Emmaus-vandrarane,

Platon, Aristoteles og den galne (dei seier så)

mannen i trappa,

og sidan oppsøkjer ein annan nobelprisvinnar 

sine kjende omgjevnader,

nytta som kulissar i romanen Jenny

(som faktisk framleis fascinerer unge lesarar),

i dei trange gatene mellom Spansketrappa og Corsoen,

og endeleg den tredje største 

(men kanskje aller vakraste) 

av dei meir enn tusen kyrkjene i byen,

nemleg Santa Maria Maggiore,

berre eit steinkast frå Termini-stasjonen,

ein gong kåra til Europas navle 

når det gjeld vinningskriminalitet,

og etterpå kan ta ein cappuccino på ein bar ved Via Appia Nuova

sånn heilt i ro og mak.