OSTIA AMOR

Å feriere i Ostia

er som å bli slengt inn i

ein film av Fellini eller Pasolini

der ein sjølv spelar hovudrolla.

For kulissane er dei same.

Fyrst og fremst er det strendene.

 Havfruene.

 Utsiktene.

 Dei rike familiane.

Dei stilfulle residensane.

 Politikken og korrupsjonen.

 Og sjølvsagt motstanden.

 Men også iskremen.

 Kaffien.

 Og fargane og duftene.

 

 Men framfor alt er det altså badelivet.

Eller kanskje berre kulturen for å nyte.

  Dei runde middelhavssteinane.

Bylgjene.

Vinden.

Og segla.

Medan vi lit på redningsmennene.

Og redningskvinnene.

 Og lyttar til marsjane.

I mylderet av stemmer om kvelden.

Og ventar på neste dag.

Femtiein

Så er det berre

å takke så mykje for

alle helsingane eg har fått på fødselsdagen min!
Gåver, klemmar, telefonar, meldingar, spesiallaga songar og  fjesbokgratulasjonar.
Smil, vink og tilrop (i fart).
Og ikkje minst kjekke samtalar (med artige historier).
Med mykje meir.

Alt dette 
har gjort meg så glad

at eg godt kunne ha tenkt meg

å fylle det same året 
ein gong til.

Dagen er mellom anna blitt feira
med ein joggetur inn til stadion der eg sparka fotball
og sidan tok 51 armhevingar
to gongar
og 51 magestrekkar sidelengs
(berre ein gong)
før eg sprang 
(litt saktare) 
heim
og åt spekekjøt og rjømegraut
og seinare
ei av dei kakene 
eg likar aller best 
ikkje minst på grunn av namnet
(gulrot)
saman med kjerringa og dei borna som tilfeldigvis var heime
og endeleg stakk utfor døra
og la not
over ripsbærtrea
mellom fugleskremslene som ber
dei temmeleg utrangerte malingskleda
som eg syntest var litt fine
den gongen eg var førtiognoko.

Og enno 
er kvelden ung. 

Skøy på Gøyna

Fredagskvelden

tok vi oss ein tur til Alnes

på vestsida av Godøya.

Før sjølve avslutninga på fyret

gjekk dei sprekaste ein tur

mot Alnesvatnet og Storehornet,

slik at dei fekk seg ei fin utsikt

mot resten av 
Nordøyane

og holmane i vest.

Etter ei lita rast

gjekk turen nedatt

til den vakre grenda

med det store fyret,

der ein etter mange trappetrinn

kunne kome så høgt opp

at ein kunne sjå nesten

 heilt heim.

Bjørnson tok kaka

Etter tre veker med kreativt filmarbeid

mellom andreklassingane på UVS

enda det altså med

at adaptasjonane av 

Soga om Gunnlaug Ormstunge

og 

Faderen 

delte dei fem prisane 

(nesten broderleg)

mellom seg.

Så får vi håpe og tru

at dei staute opphavsmennene

frå den urnorske litteratursoga

ville ha nikka nøgde

til kvarandre

om dei hadde vore tilstades 

under den høgtidssame framsyninga

for rektor, lærarar og elevar

i auditoriet i dag.

Nils Blåsar

Vel,

om det ikkje enda med siger,

så var det i alle fall 

ein fantastisk spennande kamp

mellom Hødd og Molde sist onsdag.

Og stemninga var verkeleg formidabel,

ikkje minst for oss som stod ved sida  av

Blåsarane, 

noko som fekk oss til å tenkje på

den vanvittige (men absolutt helsebringande) Brann-semien

og ikkje minst den uverkelege cupfinalehelga

i Oslo

nesten heilt fram under jul,

berre at dette enda opp

med stang ut

og eit resultat

på vranga,

men at Hødd var veldig nær 

noko skikkeleg stort igjen,

skal ingen ta frå oss,

der vi står under dei kvite og blå flaggremsene

på tribuna 

saman med blåsarar frå heile søre luten

og håper på tre poeng

mot Elverum i kveld.

PROVINSIALITETAR

Vi skimtar att i enden på mai,
og mangt og mykje har hendt her i Grukkedalen 
på berre nokre dagar.
Forvandling 
er eit altfor svakt ord.
Eventyr
endå svakare.



Likevel.

Det  var ein gong.
Etter ein ulideleg kald vinter
kom fyrst regnet.



Berre sjeldan
var det opplett under fjellturane,



fotballkampane



padleturane

og konfirmasjonssøndagane.




Men så kom den varme vinden
frå aust.



Folk trekte opp i fjellsidene, 
og treklyngene og skoghellingane



begynte å likne strofer
frå songane til
Hovden, Blix
og den kjerringlause tohundreåringen 
Ivar Aasen.



Og kaninene fekk ete så mykje kapplau dei ville
medan kattane rulla seg i graset
og såg med djup lengt etter fuglane på den seinkveldblå himmelen.
Ja, lukkeleg, lukkeleg
er den 
som har ein hage og eit bibliotek
sa dei gamle kinesarane.

Sjølvsagt hadde dei rett.

Snipp snapp.

Heilaganden på Melshornet

Heldige var vi

som fekk oppleve den tradisjonsrike friluftsgudstenesta

på Melshornet andre pinsedag,

 

 

der mykje gildt folk var samla,

mellom anna frå

Hareid,

 

Brandal,



Hjørungavåg,





Ulsteinvik

 

og jamvel folk

med røter på Moltustranda

og i Ørsta,



som kunne sjå nesten heilt heim

til lyden av

messingblåsarar frå jomsvikingbygda

og presten sin tale om Livets vatn

og Den Heilage Ande, 

 

som kom over læresveinane

etter at dei hadde klatra opp

på eit høgt fjell.

FRI

Ikkje så verst

å få oppleve Tjuegraders-Hareid

fyrst i mai.

Spesielt ikkje

Tjuegraders-Hareid-nesten-utan-vind,

som er ganske sjeldan. 

Med andre ord

ei fin ramme rundt

frigjeringsdagen,

slik at vi kan fundere litt over

alt vi har å takke for

i dette

(som Ivar Aasen så treffande kalla)

"ofseleg velsigna landet".