Bøn for Eden Hazard

Nei, eg har ikkje tenkt 
å be til Vårherre 

for denne eminente fotballspelaren 
si sjel.

Eg prøver berre 

å heve røysta

og vifte med armane

slik at nokon

i det britiske fotballforbundet 

fjernar det raude kortet 

som han fekk

mot slutten av ligacupsemifinalen mot Swansea. 

Som nesten alle hugsar

prøvde Hazard

under Chelsea si jakt på redusering

 å sparke kula ut av hendene
på ein syttenårig ballgut
(som gjorde alt han kunne
for å hale ut tida)
akkurat slik vi gjorde på Bøen 
i gamle dagar,
berre med den skilnaden
at vi sparka mykje hardare, 
 slik at dritungar som dette 
fekk litt låkt,
viss vi då ikkje dukka dei i Gjerdselva
og sidan 
gav dei passeleg med bank
sånn at
dei ALDRI øydela leiken igjen. 

Men det var på Hareid
for omlag førti år sidan,
den tida vi spelte mot eitt mål
heilt til det myrkna
og ingen kunne sjå ballen lenger
før vi sprang svoltne heim
til henne mor
og åt ferskt grovbrød 
med smelta smør og plommesylte. 

GAMLE GRENDI - Goksøyr spelar harpe og Orten les dikt

GAMLE GRENDI

https://www.box.com/s/crjnbtbaf9w7vs1pscqj

DEI GAMLE FJELLI - Goksøyr spelar harpe og Orten les dikt

DEI GAMLE FJELLI


https://www.box.com/s/7r42qagejinq69kiwkkx



SAKNAD - Goksøyr spelar harpe og Orten les dikt

 

Ivar Aasen fyller 200 i år.

 

Og det er 150 år sidan Symra.

 

 

 

Vi markerer dobbeltjubileet

med harpeklang, jubel og song!

 

Fyrst ute er kjærleiksdiktet

 

 

SAKNAD

 

https://www.box.com/s/8lo5dqdtm9ttplb6sigv

Men Hjallis gjekk aldri på Grimstadvatnet

Så kom kulden

og la si varmhjarta hand over dalen igjen.
 

 Lenge før middagstider strøymde
turistar frå grannekommunene nedgjennom
og parkerte bilane sine i nørdste enden
av Grimstadvatnet,

  slik at dei kunne menge seg
mellom dei innfødde i glad leik  

og seige tak
heilt frå Verparen
til vakre Bjåstad,

der også unge veteranar
sveva med spenst og mjukn
langs bardane

nesten som stjerner med djevlehuer
langt nede på femti-
eller sekstitalet. 

Hjallis 
gjekk visst 
aldri med skeiser på Grimstadvatnet,
men det er enno ikkje for seint.

Målaren som ikkje skulle måle

Heldige var vi
som vitja Nasjonalgalleriet før jul
og fekk med oss den flotte utstillinga
med den dansk-tyske målaren
Emil Nolde
 (1867-1956).



Den biografiske bakgrunnen hans
er spennande.
Hans Emil Hansen,
som han eigentleg heitte,
vart fødd ved den vesle byen Tønder i Sønderjylland,
som på denne tida nyleg
(etter den dansk-tyske krigen)
var blitt ein del av Preussen.
Han vaks opp i Nordfrisland
(eller vestkysten av Slesvig),
og utdanna seg til bilethoggar i Flensburg.
Etter mange år i Berlin,
der han blei ein del av kunstargruppa
Die Brücke,
og lange reiser til Asia
(mellom anna Ny-Guinea),
 vende han attende til heimtraktene,
og han busette seg i Seebüll,
nær danskegrensa.
Det dansk-tysk-nederlandske
kystlandskapet
avspeglar seg såleis i mykje av
kunsten hans.


 

Nolde hadde i byrjinga sympatiar med nasjonalsosialistane,
men han fall snart i unåde hos Goebbels,
som gjorde han til ein slags frontfigur
i propagandautstillinga
Entartete Kunst
i 1937.
Nolde fekk etter dette
målingsforbod
av nazistyresmaktene.
Han blei fråteken lerret og penslar,
men heldt fram med målinga
i skjul,
noko som førte til ein serie av akvarellar,
(ofte gøymde i hønsehus eller løer,
og gjerne måla på baksida av andre bilete)
 etter krigen eksponerte som
Ungemalte Bilder
(1938-1945).



Forfattaren Sigfred Lenz (f 1926)
teiknar eit flott portrett av den aldrande malaren Emil Nolde
gjennom karakteren Max Nansen
i den framifrå romanen
Deutschstunde (1968).
 

Motivkrinsen til Nolde er svært spennande.

Biletarsenalet hans

spenner vidt og botnar djupt.

 

 

Utstillinga er open til 20. januar.

Om du ikkje har sett henne, er det altså framleis tid til å sjå!

 

GODT ÅR!

Då vil eg ynskje slekt og vener

eit retteleg

 

GODT ÅR!

 

 

 

HAPPY NEW YEAR!

 

 

Glückliches neues Jahr!

 

 

BUON ANNO!

  



 GELUKKIG NIEUWJAAR!

 

FELIX NOVUS ANNUS!

 EG TAKKAR
FOR DET GAMLE

 

 

OG GLER MEG TIL
 

DET NYE 

Lissjejulafta skitnesøndag

I dag har vi gjort

alt som vi eigentleg ikkje bør gjere

(men som vi får lov til likevel)

på ein søndag,


 

så då står det berre att

å ynskje alle

i dette ofseleg velsigna landet

ei retteleg god jul!

Nestenjul i Peparkakeskogen



Tradisjonen tru

henta vi juletreet

frå sjølvplanta skog.

 

 

Og som alltid

smakte det fortreffeleg
med varm kakao.

 

Ni minus

viste gradestokken

i dag tidleg.

 

 

Men sola skein

på alt som røyvde seg

i skogen.

 

 

Som nissar

og snøbær.

 

Noko må vere

i kjømda.

Bikkjekald skeisemoro

Det er vel berre å innrømme det

med ein gong.

Trass i alle fordelar

med å bu på nordsida av eidet,

er isen på Grimstadvatnet det einaste

som ulsteinvikarane verkeleg misunner oss.

 

 

Sjølvsagt har dei vanskeleg

for å vedkjenne dette.

Kor mange gongar har eg ikkje høyrt om

"fantastiske forhold"

mellom pøytene oppe i Hofsetmarka

eller på tjønnene ute i Kjerringnesmyrane.

Men kvifor tek dei då alltid vegen

hit til oss.

Hjarteleg velkomne skal dei uansett vere!

På Hareid er det godt å leve!

 

 

Grimstad er altså ikkje berre kjend for

songkulturen sin.

Dei fleste tenorar og bassar

(og sikkert også ein og annan alt og sopran)

som har vakse opp langs vatnet

er skikkelege holsarar

på skeiser.

Vis meg den grenda i Noreg

der så mange med persar under 43 eller 44 sekund på 500 meter

kan synge fedrelandssalmane utanboks

og samtlege vers av julesongane med attlatne auge.

Ingen på Hareidlandet har betre skeiseteknikk

enn dei syngande

seksti- og syttiåringane frå Holstad, Grimstad og Bjåstad.

Men i går såg eg ingen av desse.

  

 

Berre eit par karar

med gråstenk i skjegget

runda Verparen

og sigla forbi meg i skyminga

sørover

frå krummaboltane og ballangrudane sitt heimland

mot Ulstein kommune.

Og hadde eg øyrene med meg

sa dei me og ikkje oss.



Blåjubelsvingen

1-1.
5-3 e.e.o. og straffer.

Men det er eigentleg ikkje muleg

å gje noko skikkeleg referat av denne kampen.

For kva anna kan eg seie
 enn at det var skikkeleg stort.

Orda blir fattige.
Flosklane tome.
 

 

 Heia Hødd-ropa
tok meg i alle fall heilt tilbake
til barndomen og dei store kampane
på Høddvoll
der vi borna sat saman med mor vår 
på tribuna
medan far dirigerte trafikken.
 

 

 Det einaste som mangla på Ullevaal
var paraplyane
og dei fulle mennene
(ikkje så mange, kanskje, men dei fanst)
som reiste seg opp og skjelte ut dommaren
når det ikkje gjekk vegen
for Hasund-brørne
og resten av gråsteinlaget.
 

Eg kan ikkje hugse
4-2-kampen mot Lyn i august 1966,
der Kjetil Hasund skora tre mål
på landslagskeeper Svein Bjørn Olsen,
men eg VAR der
då denne klubben kanskje for aller fyrste gong
fekk vise at han rett nok var liten,
men også temmeleg stor.

Truleg har alle
skot, tunnelar, taklingar, urettvise dommaravgjerder
og ikkje minst taktfaste rop
frå alle desse kampane mellom 1965 og 1972
glidd over i kvarandre og blitt til
EIN KAMP
inne i hovudet på meg.

Uansett vil DENNE kampen
skape ein heilt ny resonansbotn
for det som vil skje framover.
Derfor var slagordet
STOLT FORTID - STØRRE FRAMTID,
som vart hengande over Blåsarane
og dei mange tusen sunnmørssupportarane
ganske treffande,

 

ikkje minst då kampen,

noko overraskande,

etter Tromsø si sure utvikling

i det åttiåttande minuttet av ordinær tid, 

likevel gjekk til straffesparkkonkurranse.

For vi veit no alle kva som skjedde

då Hødd-spelarane kunne springe

og ta i mot jubelen frå den blå svingen

etter Andreas Rekdal si flotte straffe 

(hard, høg og litt til venstre for keeper)

medan Trømsø mottok sølvet.

 

 

Jau, den andre svingen tømdest.
Og det rimeleg fort.

 

 

For det er hardt å tape

når ein SKAL vinne.

 





Men for oss som stod att,

vart dagen og kvelden lukkeleg, stolt

og alt ein kunne ynskje seg.

 

Eg skal aldri gløyme snøfnugga

som dansa i lyskasterane

mellom ekstraomgangane og dei avgjerande straffene.



Og aldri skal eg gløyme

det tause toget av bilar over Strynefjellet

og dei raude baklyktene

som bukta seg innover dei kvite viddene

medan Bruce Springsteen song

My Hometown.





Eit lite eventyr

Vi veit no alle korleis det slutta.

 

Snipp. Snapp. Snute.

Så var Tromsø ute.

 

Og Oskeladden.

Ja, han vann.

Alt, eigentleg.

 

Men korleis byrja det.

 



 

For oss

starta eventyret fredag føremiddag.

Eg for min del

sprang frå klasseromet

rett etter at Napoleon hadde tapt slaget ved Waterloo

og heiv meg i bilen for å hente borna

heime på Gjerda 

medan vår gode nabo

 tannlegen

gjorde  

seg ferdig

med ei rotfylling

akkurat i tide til å rekke ferja

til Sulesund.

 

Så vart det nokre raster

frå Trollveggen

via Dombås og Tretten





til Kløfta

og Sørumsand

før vi hamna på eit hotell

like ved den gamle flystripa på Fornebu

og kunne slappe litt av til

 laurdagen

då vi kledde oss i blått





og menga oss med tusenvis

av både ukjende 

 



 og kjende

 

sunnmøringar på Youngstorget

 

 

og skotske skjerfseljarar på Karl Johan.

Så kom endeleg

 

 



  

søndagen

med jubel og ballongar

 

og

Ja, vi elsker

sunge av ein altfor høgrøysta baryton

frå den nye operaen.

 

 

Vi håpte på eit heiderleg resultat

1-3, 2-4 eller noko

men ikkje visste vi

ordet av det

 

 

før fløyta gjekk

og kampen var i gang.